Archiwa

Linki

Wdzięczni medykom

Łomża, dnia 8 kwietnia 2020

 

 

 

 

KOMUNIKAT

 

Składam serdeczne podziękowanie wszystkim kapłanom i wszystkim wiernym z naszej diecezji za promowanie i składanie ofiar w ramach zbiórki: „Respiratory dla Szpitali”. W ciągu trzech dni udało się zebrać środki finansowe na zakup  2 respiratorów (105000,00 zł na Szpital w Ostrołęce. 105000,00 zł, Szpital w Łomży) o łącznej  wartości : 210000,00 zł.

Caritas Diecezji Łomżyńskiej kontynuuje działania poprzez projekt pn.: „Wdzięczni Medykom”, który jest odpowiedzią na potrzeby zgłaszane przez szpitale i personel medyczny w związku z epidemią koronawirusa w Polsce. Zebrane środki finansowe przeznaczone będą na niezbędne wyposażenie placówek medycznych zaangażowanych w walkę z pandemią, w tym zakup m.in. środków ochrony osobistej dla medyków (m.in. maseczek, rękawic, fartuchów i przyłbic).

Caritas Diecezji Łomżyńskiej w ramach niniejszego projektu wspierać będzie Szpitale i placówki medyczne na terenie na diecezji łomżyńskiej.

Zwracamy się do ludzi dobrej woli o wsparcie projektu przekazując ofiary:

Caritas Diecezji Łomżyńskiej, ul. Rybaki 1, 18-400 Łomża

BS Łomża 25 8757 0001 0001 6766 2000 0010 z dopiskiem: Darowizna „Wdzięczni Medykom”

 

 

 

Ks. Andrzej Mikucki

Dyrektor Caritas Diecezji Łomżyńskiej

————————————————————————————

 

 

Słowo Biskupa Łomżyńskiego na Triduum Paschalne i Święta Wielkanocne 2020

 

 

Umiłowani Bracia i Siostry!

 

            Czas, który przychodzi nam przeżywać w trakcie trwania epidemii staje się zachętą do ożywienia naszej nadziei i jeszcze większego zaufania Bogu. W sensie duchowym i liturgicznym to najważniejszy okres w roku. w którym przeżywamy najważniejsze prawdy wiary. Zachęcam wszystkich do szczególnie intensywnej modlitwy w tym niełatwym czasie.

            Z powodu rygorów i ograniczeń sanitarnych, Triduum Paschalne oraz święta Zmartwychwstania Pańskiego większość z nas będzie przeżywała bez obecności na Mszach św., liturgiach i nabożeństwach sprawowanych w kościele. Ta sytuacja jednak nie może nas duchowo uśpić i pozbawić możliwości rozważania męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Włączajmy się zatem w modlitwę Kościoła w naszych domach poprzez transmisje telewizyjne, radiowe i internetowe, prowadzone często z naszych świątyń parafialnych. Odprawiajmy w rodzinach nabożeństwa, módlmy się Różańcem i czytajmy wspólnie Pismo Święte.

            Transmisje jednak nie zastąpią realnego sprawowania sakramentów. W tych dniach jednak są dla większości z nas jedynym dostępnym sposobem duchowego łączenia się i tworzenia wspólnoty modlącego się Kościoła. Dlatego starajmy się wzbudzać w sobie pragnienie i tęsknotę za rzeczywistym spotkaniem z Chrystusem, szczególnie w Sakramencie Pojednania oraz w Eucharystii. Skorzystajmy z wielości inicjatyw naszych parafii, które w tych niełatwych dniach umożliwiają nam spotkania z duszpasterzami, którzy chcą posługiwać sakramentalnie. Kapłani czynią to z zachowaniem wszelkich środków ostrożności, higieny i przepisów obowiązujących w czasie epidemii.

            Ważne jest również, aby w tym czasie przekazywać prawdy wiary dzieciom i młodzieży. To zadanie stoi przede wszystkim przed rodzicami i opiekunami, którzy dając świadectwo swojej wiary, zachęcają swoje dzieci do udziału w modlitwie. Objaśniajmy im znaczenie symboli i znaków związanych z Triduum Paschalnym i świętami.

            Proszę Was, abyście w Wielki Czwartek modlili się szczególnie w intencji swoich kapłanów. W Wielki Piątek adorowali Krzyż, który w domach można postawić w centralnym miejscu. W dniu, w którym wspominamy śmierć Jezusa obowiązuje post ścisły. Oprócz uczestnictwa poprzez transmisję w liturgii Męki Pańskiej, włączmy się też w Drogę Krzyżową z papieżem Franciszkiem, która będzie transmitowana z Placu Świętego Piotra w Watykanie. W tym roku w Wielką Sobotę nie możemy, z powodu epidemii, święcić pokarmów w naszych kościołach. Zamiast tego zachęcam Was, aby ojciec rodziny lub inna osoba pobłogosławili je przed uroczystym śniadaniem w Niedzielę Wielkanocną.

            Kulminacją liturgii Triduum Paschalnego będzie Wigilia Paschalna i Msza św. rezurekcyjna, sprawowana w wielkanocny poranek. Niech ta wyjątkowa, tegoroczna łączność duchowa z celebracjami w naszych kościołach przyniesie Wam radość ze Zmartwychwstania, czyli zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią i cierpieniem. W tych dniach ja również, jako Wasz Biskup, pragnę wlewać w Wasze serca nadzieję, modlić się o pokój serca i pocieszenie. Chcę razem z biskupem Tadeuszem i kapłanami ogłaszać prawdę, że Chrystus zmartwychwstał i to Jemu powinniśmy zawierzać nasze życie, nasze dziś i nasze jutro.

 

Łomża, dnia 8 kwietnia 2020 r.

N. 292/B/2020

 

 

+Janusz Stepnowski

Biskup Łomżyński

————————————————————————————

 

BŁOGOSŁAWIENIE W DOMU POKARMÓW NA STÓŁ WIELKANOCNY

Ojciec rodziny lub przewodniczący zapala świecę umieszczoną na stole i mówi: Chrystus zmartwychwstał. Alleluja.

Wszyscy odpowiadają:

Prawdziwie zmartwychwstał. Alleluja. 

Wszyscy czynią znak krzyża
 Następnie ktoś z uczestników odczytuje tekst Pisma Świętego.

"Zawsze się radujcie. Bracia i siostry, posłuchajcie słów świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan. Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie. W Każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was." (1 Tes 5, 16-18)

Albo:

"Nie troszczcie się zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? Bracia i siostry, posłuchajmy słów Ewangelii według świętego Mateusza. Jezus powiedział do swoich uczniów: „Nie troszczcie się zbytnio i nie mówicie: co będziemy  jeść? co będziemy pić? Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane." (Mt 6, 31 ab.32b-33)

 

 Po odczytaniu tekstu przewodniczący mówi:

Módlmy się tak, jak nas nauczył Zmartwychwstały Pan: Ojcze nasz, któryś jest w niebie…. (wszyscy wspólnie odmawiają modlitwę Pańską).

Ojciec rodziny lub przewodniczący mówi:

Pomódlmy się za zmarłych: Wieczny odpoczynek racz im dać Panie…..

Wszyscy: a światłość wiekuista niech im świeci, niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen.

Ojciec rodziny lub przewodniczący mówi:

Módlmy się. Z radością wysławiamy Ciebie, Panie Jezu Chryste, który po swoim zmartwychwstaniu ukazałeś się uczniom przy łamaniu chleba. Bądź z nami, kiedy z wdzięcznością będziemy spożywać te dary; obdarz naszą rodzinę i wszystkich ludzi swoim błogosławieństwem i przyjmij nas kiedyś jako biesiadników w Twoim królestwie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Wszyscy: Amen.

 

Po posiłku ojciec rodziny lub przewodniczący mówi: 

Uczniowie poznali Pana. Alleluja

Wszyscy: Przy łamaniu chleba. Alleluja.


 Ojciec rodziny  lub przewodniczący mówi:

Módlmy się: Boże, źródło życia, napełnij nasze serca paschalną radością i podobnie jak dałeś nam pokarm pochodzący z ziemi, spraw, aby zawsze trwało w nas nowe życie, które wysłużył nam Chrystus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie i w swoim miłosierdziu nam go udzielił. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Wszyscy: Amen.

——————————————————————————

 

Ogłoszenia duszpasterskie, 5 kwietnia 2020 r.

 

 

  1. Triduum Paschalne odprawimy w tym roku bez udziału wiernych. W kościele będą sprawujący liturgię i 5 sióstr zakonnych.
  2. W czwartek Mszą Wieczerzy Pańskiej rozpoczniemy Święte Dni Męki, śmierci i Zmartwychwstania naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Wielki Czwartek – pamiątka ustanowienia Eucharystii i Kapłaństwa. Nie ma Mszy św. rano. Centralne Nabożeństwo o g. 17.00.

 Wielki Piątek – dzień śmierci Jezusa. Obowiązuje post ścisły. O  g. 15.00  Koronka do Miłosierdzia Bożego ( I Dzień  Nowenny). Nabożeństwo Męki Pańskiej o g. 17.00. Nie będzie adoracji dzieci i członków straży pożarnej.

Wielka Sobota –  nie będzie poświęcenia pokarmów w kościele i w terenie,  nie będzie zbiórki świeżej żywności,  Nabożeństwo Światła i Wody o g. 19.00. Jest to już Msza św. Zmartwychwstania Jezusa.

Wielkanoc – rezurekcja o g. 6.00 bez procesji.. Pamiętajmy o modlitwie przed uroczystym posiłkiem, dzieleniu się jajkiem, nie rezygnujmy z przepięknych polskich zwyczajów. Msze św. w I Dzień Świąt o g. 10.00; 11.00; 12.00; 16.00;

W Poniedziałek – Msze św. jak w każdą niedzielę: g. 8.30; 10.00; 12.00; 16.00. W Święta Nowenna do Miłosierdzia Bożego na sumie (podczas Komunii św.).

—————————————–

Rektorat WSD w Łomży uprzejmie zawiadamia, ze akolita Adam Ryszard Pietrzak, syn Jana Ryszarda i Genowefy Barbary, ma przyjąć święcenia diakonatu !. Ktokolwiek miałby zastrzeżenia wobec wyżej wymienionego kandydata do święceń, w sumieniu jest zobowiązany powiadomić miejscowego ks. proboszcza. 

———————————————————————-

 

Na Niedzielę Palmową i Wielki Tydzień

Epidemia uniemożliwia uczestnictwo w obchodach Niedzieli Palmowej w kościołach, dlatego zachęcam do włączenia się w modlitwę Kościoła poprzez liturgię w domach

Podczas Wielkanocy – jeżeli to ma być święto nowego życia – powinniśmy maksymalnie stosować zalecenia i reżim niespotykania się.


Niedziela Palmowa przypomina uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, którego tłumy witały zielonym gałązkami i okrzykami „Hosanna”, ale także zwraca uwagę na mękę Chrystusa, której ewangeliczny opis odczytywany jest podczas Mszy świętej.

– Niedzielą Palmową otwieramy Wielki Tydzień, którego centrum stanowi Triduum Paschalne. Zapraszam, żeby w tym czasie nasze domy stały się szczególnymi domami modlitwy. Zdecydowana większość z nas, z powodu ograniczeń sanitarnych, nie może brać udziału w Mszach św. i nabożeństwach w kościołach i kaplicach. Możemy jednak w tym dniu w naszych domach włączyć się w modlitwę Kościoła na całym świecie, która rozpoczyna Wielki Tydzień.

Chociaż liturgia Niedzieli Palmowej koncentruje się wokół Męki Pańskiej, to jest ona również zapowiedzią zmartwychwstania, zwycięstwa nad śmiercią i nowego życia, które symbolizują palmy. – To dla nas czas nadziei i pocieszenia w tej trudnej sytuacji. Zawierzmy wszystko Bogu poprzez modlitwę, On nas nigdy nie opuszcza.

Episkopat zachęca także, żeby w Niedzielę Palmową uczestniczyć w transmisjach Mszy św., i nabożeństw Gorzkich Żali, które on-line transmituje wiele parafii. – Możemy przygotować palmy z materiałów, które mamy w domach, mogą to być także zielone gałązki. O godz. 12 zapraszam do włączenia się w modlitwę Anioł Pański z papieżem Franciszkiem poprzez transmisje, m.in. w TVP1, Polsat, TV Trwam, Radiu Maryja i modlitwy w intencji ustania pandemii koronawirusa, za chorych, zmarłych i ich rodziny.

Episkopat zachęca ponadto, aby publikować zdjęcia palm w mediach społecznościowych z hasztagiem #Palma. Do fotografii można dołączyć cytaty z Pisma Świętego. Dzięki temu ma powstać „wirtualna procesja z palmamii”, która w normalnej sytuacji w Niedzielę Palmową odbywa się w kościołach z udziałem wiernych. – Uczestnicząc w akcji #Palma będziemy dzielili się z innymi przeżywaniem Niedzieli Palmowej i mimo kwarantanny i izolacji możemy budować duchową wspólnotę.

———————————————————————————————

 

Epidemia. Ludzka furia i Boska ręka – ks. prof. Jerzy Szymik

 

 

Kara Boska?

Czy pandemia koronowirusa jest karą Boską za ludzkie grzechy? Ponoć teza taka pojawiała się w tych dniach w homiliach i opiniach, zresztą w kilku różnych wersjach. Na to z kolei ruszyli oponenci tej tezy, przekonując, że stoi za nią nieewangeliczny obraz Boga, że prawda wiary iż Bóg „za złe karze” jest co najmniej przesadzona, że żyjemy w epoce Miłosierdzia Bożego, którego nie można „równoważyć” Sprawiedliwością Bożą itp. itd. W toczącej się na ten temat debacie widać (słychać) wyraźną przewagę emocji, zacietrzewienia i tzw. opcji (światopoglądowych, jeśli nie politycznych) nad biblijno-teologiczną głębią zagadnienia. Przynajmniej w tych kilkunastu głosach, do których miałem dostęp.

Dlatego warto do niej wprowadzić refleksję J. Ratzingera/Benedykta XVI. Pochodzi ona z rekolekcji, których Kardynał udzielał księżom ruchu Communione e liberazione  w 1986 roku w Collevalenza, we Włoszech. Ratzinger mówi/pisze tu – w cytowanym niżej fragmencie tamtych rekolekcji – prawie dokładnie na interesujący nas temat. I to jak mówi/pisze…

Posłuchajmy: „Roztoczona w Apokalipsie św. Jana wizja historii przedstawia największe możliwe przeciwieństwo wiary w ciągły postęp, jakie tylko można sobie wyobrazić. O ile bieg historii zależy od ludzkich decyzji, jawi się on w tej wizji jako ciągły powrót epizodu budowy wieży Babel. Ludzie próbują wciąż na nowo, za pomocą swoich możliwości technicznych, konstruować most do nieba, czyli o własnych siłach uczynić się Bogiem. Próbują dać człowiekowi ową całkowitą wolność, owo nieograniczone zdrowie, nieograniczoną władzę, jawiącą mu się jako istota boskości, którą chciałoby się sprowadzić z nieosiągalnej wysokości Całkiem-Innego do własnej egzystencji, ‘przyprowadzić z powrotem’. Te próby, które zawierają ludzkie działanie w historii we wszystkich okresach, opierają się jednak na nieprawdzie, na ‘nakładaniu prawdzie pęt’ („nakładanie prawdzie pęt” dokonuje się „przez nieprawość”, wyjaśnia św. Paweł, Rz 1,18): człowiek nie jest Bogiem, lecz jest skończoną i ograniczoną istotą i nie może przez żadną władzę, jakakolwiek by ona nie była, sam siebie uczynić tym, czym nie jest. Dlatego wszystkie te próby muszą, niezależnie od tego, z jakim rozmachem mogą się zaczynać, kończyć się upadkiem: ich podstawa nie daje oparcia.

Apokalipsa zna jednak obok tego jednego czynnika historii – a są nim owe syzyfowe starania sprowadzenia nieba na ziemię – drugą siłę w historii: rękę Boga. Pierwszoplanowo jawi się ona jako karząca, ale Bóg nie stwarza cierpienia i nie chce nędzy swojego stworzenia. Nie jest Bogiem zawistnym. W rzeczywistości ręka ta jest siłą przeciwko mocy budowanego na nieprawdzie, samowyniszczającego działania, która jednakże daje historii nadzieję: ręka Boga przeszkadza człowiekowi w ostatecznej realizacji samozagłady. Bóg nie pozwala na zniszczenie swojego stworzenia. To jest sens Jego działania przy budowie wieży Babel (pomieszanie języków i rozproszenie ludzi) i we wszystkich przytoczonych w Apokalipsie ingerencjach. To, co się tu przedstawia jako boską karę, nie jest sztucznie nałożonym z zewnątrz biczem, lecz urzeczywistnieniem wewnętrznej prawidłowości ludzkiego działania, które przeciwstawia się prawdzie, a tym samym skłania się ku nicości, ku śmierci. ‘Ręka Boga’, która objawia się w wewnętrznym sprzeciwie istnienia wobec swojej własnej zagłady, uniemożliwia podążanie ku nicości, zanosi z powrotem zabłąkaną owcę na pastwisko istnienia, na pastwisko miłości. Nawet wtedy, gdy to bycie wyjętym z wyszukanego przez siebie krzewu cierniowego i bycie zaniesionym z powrotem sprawia ból, jest jednak aktem naszego zbawienia, wydarzeniem, które daje nam nadzieję. I któż mógłby również dzisiaj nie dostrzec ręki Boga, która chwyta człowieka za najbardziej zewnętrzny rąbek jego furii zniszczenia i jego perwersji i uniemożliwia mu pójście dalej?

W Apokalipsie widać zazębienie między pozornym ‘pesymizmem’ a radykalną nadzieją. I dotyczy to rozległej wizji całości dziejów. Apokalipsa jest bardzo daleka od obietnicy ciągłego postępu; nic też nie wie o jakiejkolwiek możliwości urządzenia samym własnym ludzkim działaniem raz na zawsze szczęśliwej i definitywnej formy społeczeństwa. Mimo to, albo właśnie z powodu tej odmowy wobec irracjonalnych oczekiwań, jest ona księgą nadziei.

Apokalipsa mówi ostatecznie o tym, że ludzka historia, mimo wszelkich okropności, nie zatonie w nocy samozagłady; Bóg nie pozwoli jej wyrwać ze swoich rąk. Boże sądy, wielkie cierpienia, w które ludzkość się zanurza, nie są zagładą, lecz służą ratowaniu ludzkości. Również w czasie ‘po Auschwitz’, po tragicznych katastrofach historii, Bóg pozostaje Bogiem; pozostaje ze swoją niezniszczalną dobrocią dobry, pozostaje Zbawicielem, w którego rękach niszczące i straszliwe dzieło człowieka zostaje przemienione przez Jego miłość. Człowiek nie jest jedynym aktorem historii i dlatego śmierć nie ma w niej ostatniego słowa. Fakt, że jest tu jeszcze Inny działający, pozostaje jedyną, mocną i pewną kotwicą nadziei, która jest mocniejsza i bardziej realna niż wszelkie okropności świata”.

Tyle Ratzinger. Moje są tu tylko: tytuł, wytłuszczenia, skróty w tekście, wyjaśnienia w nawiasach, kilka zmian w tłumaczeniu. Całość dostępna w: J. Ratzinger, Wprowadzenie do chrześcijaństwa. Wyznanie – Chrzest – Naśladowanie, Opera omnia t. IV, red. K. Góźdź, M. Górecka, tłum. R. Biel, M. Górecka, Wydawnictwo KUL, Lublin 2017, s. 390-391.

Oto prawdziwa teologiczna głębia i maestria. Oto prawdziwa teologia nadziei na każdy czas, także na czas globalnej pandemii. Bo „któż mógłby również dzisiaj nie dostrzec ręki Boga, która chwyta człowieka za najbardziej zewnętrzny rąbek jego furii zniszczenia i jego perwersji i uniemożliwia mu pójście dalej?

——————————————————————————————————

 

Praktyka pierwszych piątków i pierwszych sobót miesiąca w okresie epidemii

KOMUNIKAT

Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów KEP

 

 

W okresie epidemii dostęp do sakramentalnej spowiedzi i sakramentalnej Komunii jest dla wielu wiernych utrudniony, czasem wręcz niemożliwy. Z tego względu rodzą się wątpliwości co do zachowania ciągłości pobożnych praktyk dziewięciu pierwszych piątków miesiąca oraz pięciu pierwszych sobót miesiąca, które wielu wiernych podejmuje. Obie praktyki dla zachowania duchowych owoców zakładają przyjęcie Komunii sakramentalnej w określonym czasie.

Posługując się ogólnymi zasadami prawa kościelnego oraz dokumentami dotyczącymi sytuacji analogicznych należy stwierdzić, że:

 

  • prawo kościelne czysto pozytywne nie obowiązuje przy poważnej przeszkodzie;

 

  • w analogicznej sytuacji opisanej przez prawo kościelne nie przerywa się ciągłości owoców duchowych pobożnej praktyki pod warunkiem dokończenia jej zaraz, gdy będzie to możliwe;

 

  • dlatego jeśli w trakcie odprawiania praktyki pięciu sobót oraz dziewięciu piątków miesiąca nie jest możliwe spełnienie warunku przyjęcia sakramentalnej Komunii w okresie epidemii, nie ulega przerwaniu ciągłość owoców, a więc nie trzeba tej praktyki zaczynać od nowa, a jedynie przedłużyć tę praktykę o kolejny miesiąc;

 

  • zaleca się jednakże celem podtrzymania ciągłości praktyki, aby we właściwym dniu (pierwszy piątek / sobota) w okresie braku dostępu do sakramentu, jeśli to możliwe, wzbudzić właściwą danej praktyce intencję oraz skorzystać z możliwości przyjęcia tzw. Komunii duchowej (pragnienia), a także jeśli trzeba, z możliwości uprzedniego oczyszczenia sumienia z grzechów ciężkich poprzez akt żalu doskonałego, gdy nie można się wyspowiadać.

 

 

 

Bp Adam Bałabuch

Przewodniczący Komisji ds. Kultu Bożego

i Dyscypliny Sakramentów KEP

 

 

Świdnica, 2 kwietnia 2020 r.

Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, Odpowiedzi na zapytania odnośnie do obowiązku sprawowania Liturgii Godzin, 15.11.2000, Prot. Nr 2330/00/LL, (tekst łaciński "Notitiae" 37 (2001) 190-194).

 

Święta Kongregacja Soboru, "Tricenario Gregoriano". Deklaracja o ciągłości celebracji trzydziestu Mszy Gregoriańskich, 24.02.1967 [AAS 59 (1967), s. 229-230.]

 

Por. Breviarium Fidei (2002), nr 296.

 

Por. KKK 1452.

————————————————————————————-

 

Nota Komisji Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski w związku z pandemią koronawirusa

JEZUS  ŻYJE I CHCE, ABYŚ ŻYŁ 

 

Wyznanie wiary w Boga i Jego Opatrzność nad światem ma wielkie znaczenie dla ludzkiego życia. Przypomina, że dla Boga nie ma nic niemożliwego, że jest On Władcą wszechświata i Panem ludzkiego losu. Bóg nie pozostawia dzieła stworzenia samemu sobie, ale troszczy się o dobro duchowe każdego człowieka. Wiara w Opatrzność Bożą może być jednak wystawiona na próbę w obliczu zła i cierpienia, zwłaszcza o wymiarze tak globalnym, jak pandemia spowodowana przez koronawirusa SARS-CoV-2.

1. Oblicza lęku

„Na naszych placach, ulicach i miastach zebrały się gęste ciemności – mówił papież Franciszek w swojej przejmującej homilii na pustym Placu Świętego Piotra – ogarnęły nasze życie, wypełniając wszystko ogłuszającą ciszą i posępną pustką, która paraliżuje wszystko na swej drodze. Czuje się je w powietrzu, dostrzega w gestach, mówią o tym spojrzenia. Przestraszyliśmy się i zagubiliśmy”(27.03.2020 r.).

W czasie pandemii ludzie doświadczają lęku, który przybiera różne kształty. Najczęściej jest to lęk przed śmiercią, będący przyczyną wielu innych ludzkich obaw. Z tego podstawowego lęku wyrastają inne: lęk przed zarażeniem, chorobą, odejściem bliskich osób, bezrobociem, bankructwem, blokadą szans rozwoju, długotrwałą izolacją. Nie można też zapomnieć o dotkliwym lęku przed samotnością, utratą sensu życia, przed zwątpieniem w Bożą Opatrzność i związaną z tym wszystkim obawą o przyszłość świata.

Oprócz rozmaitych przejawów strachu, będącego spontaniczną reakcją ludzi na dostrzegane niebezpieczeństwa, pojawia się także negatywne zjawisko sztucznego wywoływania lęku generowane przez współczesnych proroków pesymizmu, apokaliptycznego końca świata i rzekomej „godziny działania karzącego Boga”. Głównym błędem owych samozwańczych proroków jest nieprawomocne i zarazem sugestywne wypowiadanie się w imieniu Boga, promowanie prostych i naiwnych „recept” na zmianę sytuacji, błędne pojmowanie Opatrzności Bożej jako mechanicznej i natychmiastowej interwencji Bożej na zawołanie człowieka. Rodzi się tu niebezpieczeństwo manipulowania Bogiem, wystawiania Go na próbę, a w konsekwencji niedopuszczalnego rozliczania Boga. Człowiek nie może stać się zuchwałym sędzią oskarżającym Boga. Na tej złudnej drodze nigdy nie znajdzie satysfakcjonującej odpowiedzi na pytanie o sens cierpienia.

2. Kościół jako „sakrament nadziei”

W sytuacji narastającego lęku, którego liczne formy dotyczą realnych i konkretnych zagrożeń, pojawia się również niebezpieczeństwo rozpaczy. Jest ona szczególnie destrukcyjna. Rozpacz – w odróżnieniu od innych form lęku – nie jest spontaniczną reakcją człowieka na jakieś konkretnie rozpoznane zagrożenie, lecz subiektywnym stanem poczucia beznadziejności, całkowicie paraliżującym osobę ludzką. Rozpacz jest wyrazem skrajnego braku wiary w możliwość pokonania niebezpieczeństwa, całkowitego zwątpienia w możliwość pozytywnej zmiany.

W obecnym czasie pandemii, naznaczonym ludzką skłonnością do rozpaczy, Kościół na nowo odkrywa swoją misję, którą jest głoszenie Chrystusa jako źródła nadziei, pociechy i umocnienia. Będąc sakramentem nadziei w świecie dotkniętym cierpieniem i zwątpieniem, Kościół rozpoznaje swoją odpowiedzialność za stan nadziei w ludzkich sercach i za wiarę w przezwyciężenie groźby destrukcyjnej rozpaczy. Wspólnota Kościoła jest wezwana, aby szczególnie w sytuacji zagrożenia okazywać swoje macierzyńskie i miłosierne oblicze, zatroskane o umocnienie nadziei w sercach ludzi zmagających się ze światową pandemią.

Najpełniejszą odpowiedzią na pytanie o sens zła i cierpienia jest Ewangelia, Dobra Nowina o Bogu, który objawił się w Jezusie Chrystusie jako Pan życia i śmierci, Zwycięzca piekła i szatana, Odkupiciel człowieka i wszelkiego stworzenia. On zwyciężył zło i daje nam udział w tym zwycięstwie. „On jest naszą nadzieją, jest najpiękniejszą młodością tego świata. Wszystko, czego dotknie, staje się młode, staje się nowe, napełnia się życiem. […] On żyje i chce, abyś żył” (Franciszek, Christus vivit, nr 1).

Katechizm Kościoła Katolickiego uczy, że dopuszczenie przez dobrego i wszechmocnego Boga zła fizycznego i moralnego jest tajemnicą, na którą światło rzuca Chrystus. Podkreśla też, iż – choć zło nie staje się dobrem – Bóg ze zła może wyprowadzić dobro: „Z największego zła moralnego, jakie kiedykolwiek mogło być popełnione, z odrzucenia i zabicia Syna Bożego, spowodowanego przez grzechy wszystkich ludzi, Bóg, w nadmiarze swej łaski, wyprowadził największe dobro: uwielbienie Chrystusa i nasze Odkupienie” (KKK 312).

3. Bezdroża pseudoreligijnych propozycji

W obliczu realnego niebezpieczeństwa płynącego z faktu pandemii rodzą się ze strony pseudoreligijnych interpretatorów szkodliwe postulaty. Niezgodne z biblijnym obrazem Boga jest ukazywanie Go jako niemiłosiernego sędziego, bezdusznego kontrolera ludzkich działań, mściwego tyrana lub przeciwnie – obojętnego władcy świata, zdystansowanego obserwatora ludzkiego teatru dziejów. Niebezpieczne jest obsesyjne szukanie kozła ofiarnego jednoznacznie odpowiedzialnego za pandemię, a także praktyka potępiania, stygmatyzowania, obwiniania całych grup ludzkich za zło pandemii. 

Szkodliwe jest propagowanie fałszywej historiozofii, powoływanie się na prywatne pseudoobjawienia i sny, nonszalancka, wyrwana z kontekstu egzegeza biblijna, ignorowanie, marginalizowanie lub nawet otwarte kwestionowanie współczesnego nauczania Kościoła. Ze słuszną krytyką spotyka się nierozróżnianie porządku natury i łaski, wymiaru duchowego i materialnego, prowadzące do lekceważenia zasad bezpieczeństwa podczas liturgii.

Niedopuszczalne jest magiczne traktowanie sakramentów i sakramentaliów, promowanie wizji Kościoła jako bezpiecznej arki, przeznaczonej wyłącznie dla świętych i sprawiedliwych. Pojawia się niekiedy ukryta pochwała indywidualizmu i egoizmu, wyrażająca się w poszukiwaniu ratunku wyłącznie dla siebie i swoich bliskich, czy współwyznawców, którzy dzięki realizacji proponowanych akcji zostaną zachowani od nieszczęścia.

Dojrzała religijność wyraża się zarówno w odrzuceniu kwietyzmu,  postawy polegającej na braku jakichkolwiek działań w oczekiwaniu na pomoc Bożej łaski, jak i pelagianizmu, polegającego na przekonaniu, że człowiek sam z siebie jest w stanie osiągnąć zbawienie i rozwiązać wszystkie problemy. Należy natomiast dowartościować postawę synergii, czyli współpracy człowieka z Bogiem, połączenia ludzkich działań z otwarciem na dar Bożej łaski, rzetelnej wiedzy z głęboką wiarą, codziennej aktywności z gorącą modlitwą.

4. Czas próby i wyboru

Odrzucając pesymistyczne i fatalistyczne rozumienie historii, Kościół ukazuje Chrystusa jako sens dziejów świata, a Boga jako naszą absolutną przyszłość. Na początku nowego tysiąclecia św. Jan Paweł II wyraził życzenie, aby Kościół stawał się domem i szkołą komunii. „Duchowość komunii – pisał w Novo millennio ineunte to przede wszystkim spojrzenie utkwione w tajemnicy Trójcy Świętej, która zamieszkuje w nas i której blask należy dostrzegać także w obliczach sióstr i braci żyjących wokół nas. Duchowość komunii to także zdolność odczuwania więzi z bratem w wierze dzięki głębokiej jedności mistycznego Ciała, a zatem postrzegania go jako «kogoś bliskiego», co pozwala dzielić jego radości i cierpienia, odgadywać jego pragnienia i zaspokajać jego potrzeby, ofiarować mu prawdziwą i głęboką przyjaźń” (nr 43).

Pandemia ogarniająca wszystkie kraje świata odsłania naszą kruchość egzystencjalną i złudne poczucie samowystarczalności. Jednocześnie mobilizuje do odkrycia braterstwa i przynależności do jednej rodziny ludzkiej. Możemy ją odczytać jako globalny „znak czasu” będący wezwaniem do jedności, współpracy, solidarności i odpowiedzialności ludzi wierzących i niewierzących, chrześcijan i wyznawców innych religii. Szczególna wdzięczność należy się pracownikom służby zdrowia: lekarzom, pielęgniarkom, diagnostom, wolontariuszom za ich ofiarną, wręcz bohaterską służbę dla ratowania życia i zdrowia ludzkiego.

Konieczne dla walki z epidemią ograniczenia swobody przemieszczania się i gromadzenia są szczególnie bolesne dla wiernych, pozbawionych bezpośredniego dostępu do Eucharystii i sakramentów Kościoła. Możemy jednak łączyć się duchowo z Chrystusem Eucharystycznym za pośrednictwem transmisji telewizyjnych, radiowych oraz internetowych. Możemy ten trudny czas wykorzystać do odnowienia praktyki modlitwy domowej i rodzinnej, do konkretnych uczynków miłosierdzia, zwłaszcza wobec osób starszych i samotnych, szczególnie zagrożonych epidemią. Codzienna modlitwa różańcowa może stać się dla nas szkołą głębokiej wiary połączonej z ofiarną służbą bliźniemu na wzór Maryi, Wspomożycielki Wiernych.

Warto postrzegać okres trwania pandemii jako czas próby i wyboru, zgodnie ze słowami papieża Franciszka: „Nie jest to czas Bożego sądu, ale naszego osądzenia: czas wyboru tego, co się liczy, a co przemija, oddzielenia tego, co konieczne od tego, co nim nie jest. Jest to czas przestawienia kursu życia ku Tobie, Panie, i ku innym” (27.03.2020 r.). 

Abp Stanisław Budzik
Metropolita Lubelski
Przewodniczący
Komisji Nauki Wiary KEP

Lublin, 31 marca 2020 r.

——————————————————————————————

 

Modlitwa przyjęcia Komunii duchowej

Obraz może zawierać: tekst

———————————————————————————

 

Ogłoszenia duszpasterskie, V niedziela Wielkiego Postu, 29.03.2020 r.

 

  1. Stan epidemii w kraju utrzymuje wszystkie dotychczasowe zasady życia społecznego i religijnego.
  2. Msze św. w dni powszednie o g. 7.00 i 17.00 z obecnością tych rodzin, które zamawiały intencję.
  3. I piątek i I sobota kwietnia w tym tygodniu. Możemy skorzystać z doskonałego aktu żalu. Zachęcamy do przyjęcia Komunii duchowej w domach. Pozostańmy w domach.
  4. Msze św. w przyszłą niedzielę będą odprawione o g. 8.30; 10.00; 11.00; 12.00; 16.00. Na Mszach św. może przebywać maksimum 5 osób nie licząc kapłanów i obsługi kościoła, w odległości od siebie minimum 2 m. Osoby przeziębione, chore, bezwzględnie powinny zostać w domu i korzystać z Mszy św. w TV lub radiu. W czasie Mszy św. nie podajemy sobie rąk na znak pokoju, wystarczy skłon głowy. Zachęcamy do Komunii św. duchowej a w kościele udzielamy Komunii św. na rękę. Przy podchodzeniu do ołtarza zachowujemy odstęp minimum 2 m.

          Pozostańmy w domu. Codziennie o g. 20.30 z całą Polską modlimy się na rózańcu, w domu z rodziną !

——————————————————————————————————————————-